সেই অভিশপ্ত ধুমুহাজাক আৰু নৱবিবাহিত দম্পতি

এজন লোকে বিয়া কৰোৱাই নকইনাক লগত লৈ ঘৰলৈ উভতি আহি আছিল। কইনা ঘৰ আৰু দৰা ঘৰৰ মাজত আছিল এখন বিশাল সাগৰ । সিহঁতে যেতিয়া নৌকা দি সাগৰ পাৰ হৈ আহি আছিল, তেতিয়া হঠাৎ এটি ডাঙৰ ধুমুহাৰ কবলত পৰিল। দৰাজন আছিল এজন সাহসী যোদ্ধা, কিন্তু তেঁওৰ স্ত্রী সেইসময়ত যথেষ্ট ভয় খাই উঠে যিহেতু নাওখন সৰু আছিল আৰু যি কোনো মুহূর্ততেই সিহঁত পানীত ডুবি যোৱাৰ আকংশা আছিল। প্ৰাণ হেৰুৱাৰ ভয়ত তাই অতি নিৰাশ হৈ পৰিলে। কিন্তু তাইৰ স্বামী সেই অৱস্থাতো নীৰব আৰু শান্ত আছিল যেনিবা একোৱেই ঘটা নাই।
 

মহিলাজনীয়ে আতঙ্কগ্রস্ত আৰু কম্পিত কন্ঠত প্রশ্ন কৰিলে,''আপোনাৰ ভয় লগা নাই নিকি? এইয়া আমাৰ জীৱনৰ শেষ মুহূর্ত হ'ব পাৰে! একমাত্র কিবা অলৌকিকতাইহে আমাক ৰক্ষা কৰিব পাৰে; অন্যথা আমাৰ মৃত্যু নিশ্চিত।''

লোকজনে হাঁহি হাঁহি আত্মৰক্ষাৰ বাবে থকা তৰোৱালখন উলিয়াই আনিলে। নকইনা আতঙ্কিত হৈ পৰিল আৰু ভাবিবলৈ ধৰিলে আচলতে তেঁওৰ স্বামীয়ে এইয়া কি কৰিব খুজিছে? তাৰপিছত স্বামীয়ে খোলা তৰোৱালখন পত্নীৰ ডিঙিত স্পর্শ কৰি ধৰি ৰাখিলে। নপত্নীক আচৰিত হোৱা নেদেখি সি কলে, “তোমাৰ ভয় লগা নাই?” তাকে শুনি স্ত্রীয়ে হাঁহিব ধৰিলে আৰু কলে, “মই কিয় ভয় খাম নু? তৰোৱাল খন আপোনাৰ হাততহে আছে। মই জানো যে আপুনি মোক বহুত ভালপায়।”

ইয়াৰ পাচত তেঁও তৰোৱালখন খোলৰ ভিতৰত ৰাখি ক'লে, “তুমি মোৰ উত্তৰ পাই গৈছা। মই জানো আল্লাহে আমাক ভালপাই আৰু বিপদ তেঁওৰেই হাতত। সেয়ে যি হ'ব গৈ আছে ভালেই হ'ব। যদি আমি জীয়াই থাকো ভাল আৰু জীয়াই নাথাকিলেও ভাল; কাৰণ সকলো তেঁওৰ হাততেই আৰু তেখেতে নিশ্চয় কোনো অলপো ভুল কৰিব নোৱাৰে।

অনুপ্রেৰণাৰ_গল্পঃ সৃষ্টিকর্তাৰ প্রতি বিশ্বাস বৃদ্ধি কৰা আৰু তেঁওৰ প্রতি বিশ্বাস ৰখা যিজনে তোমাৰ জীৱনক সম্পূৰ্ণ সললি কৰিবলৈ সক্ষম। সকলো ঘটনা যিকোনো এটা কাৰণ লৈয়ে ঘটে।