উত্তৰঃ যদি কোনো সাধাৰণ হিন্দুক প্রশ্ন কৰা হয় যে, তেওঁ কিমানজন দেৱতাক বিশ্বাস কৰে, তেতিয়াহ'লে তেওঁ এনেদৰে ক'ব পাৰে যে ৩জন, আকৌ কোনোবাই ক'ব ১০০জন, কোনোবাই ক'ব ১০০০জন। আকৌ কোনোবাই ক'ব ৩৩কোটি, বা ৩৩০মিলিয়ন৷ কিন্তু যদি কোনো জ্ঞানী হিন্দুক প্রশ্ন কৰে, যিজনৰ হিন্দুধর্মগ্রন্থ সম্পর্কে জ্ঞান আছে আৰু হিন্দুধর্মগ্রন্থ সম্পর্কে ভাল ধাৰণা ৰাখে, তেখেতে উত্তৰ দিব যে, হিন্দুধর্ম অনুযায়ী আমাৰ বিশ্বাস আৰু পূজা কৰা উচিত এজন ঈশ্বৰক৷ কিন্তু উল্লেখ্য যে, এজন সাধাৰণ হিন্দু যি ধর্মমতে বিশ্বাস কৰে সেইটো হ'ল প্যানথিজম, যাৰ অর্থ হল সকলো বস্তুয়েই স্রষ্টা৷ সাধাৰণ হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে- গছ,সূর্য,চন্দ্র,মানুহ, আনকি সাপোও স্রষ্টা। আৰু আমি মুছলিমসকলে কওঁ সকলো বস্তু স্রষ্টাৰ৷ "স্রষ্টা" শব্দটোৰ পিছত "ৰ" আছে। সকলোবস্তুৰ একমাত্র মালিক হ'ল স্রষ্টা৷ গছ,সূর্য,চন্দ্র, মানুহৰ একমাত্র মালিক হ'ল স্রষ্টা। তেতিয়াহ'লে এজন সাধাৰণ হিন্দু আৰু সাধাৰণ মুছলিমৰ মাজত প্রধান পার্থক্য হ'ল- হিন্দু সকলে ক'ব সকলো বস্তুয়েই স্রষ্টা আৰু এজন মুছলিমে ক'ব সকলো বস্তুয়েই স্রষ্টাৰ সৃষ্টি৷ মুছলিমসকলে সকলো সময়ত স্রষ্টা শব্দৰ পিছত "ৰ" আখৰটো যোগ কৰি ক'ব সকলো বস্তুয়েই স্রষ্টাৰ।৷

           তেতিয়াহলে দেখা গ'ল প্রধান পার্থক্য হৈছে এই "ৰ" আখৰটো। আমি যদি এই "ৰ" আখৰটোৰ পার্থক্য দূৰ কৰিব পাৰো তেতিয়াহ'লে ইনশ্বা-আল্লাহ হিন্দু আৰু মুছলিমসকল এটা হ'ব পাৰিম৷ আমি সেইটো কেনেকৈ কৰিম??? কোৰআন হৈছে সকলো সমস্যাৰ সমাধান৷ আল্ কোৰআনত এইটোৰোও সমাধান দিয়া আছে৷ পৱিত্ৰ কোৰআন মজীদৰ ছূৰা আল- ইমৰাণৰ ৬৪নম্বৰত উল্লেখ কৰা হৈছে- সেই কথাত আঁহা, য'ত আমাৰ আৰু তোমালোকৰ মাজত একেই৷ (প্রথম সাদৃশ্যটা কোনটো?) আমি আল্লাহ তায়ালাৰ বাহিৰে অন্য কাকো ইবাদত নকৰো৷

       এতিয়া আহঁক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰো হিন্দু ধর্মগ্রন্থসমূহে সেই ধর্মৰ সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰ সম্পর্কে কি কয়,

ছান্দগ্য উপনিষদঃ- অধ্যায়-৬, অনুচ্ছেদ-২ ও ১ ত আছে-- 
স্রষ্টা মাত্র এজনেই, দ্বিতীয় কোনো নাই৷

শ্বেতাছত্র উপনিষদঃ- অধ্যায়-৬,অনুচ্ছেদ-৯ত কোৱা হৈছে-- তেখেতৰ(ঈশ্বৰৰ) কোনো মা-দেউতা নাই, তেখেতৰ কোনো প্রভু নাই, সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰৰ দেউতা নাই, তাৰ কোনো মা নাই, তাতকৈ ডাঙৰ আৰু কোনো নাই৷

শ্বেতাছত্র উপনিষদঃ- অধ্যায়-৪, অনুচ্ছেদ-১৯ত আছে-- 
সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰৰ কোনো প্রতিমা নাই, কোনো প্রতিমূর্তি নাই, তাৰ কোনো ভাস্কর্য নাই৷

শ্বেতাছত্র উপনিষদঃ- অধ্যায়-৪, অনুচ্ছেদ-১০,অনুচ্ছেদ ২০ত উল্লেখ আছে-- 
সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰক কোনেও দেখা নাপায়৷ 

ইয়াৰ বাহিৰেও

ভগৱদগীতা অধ্যায়-৭,অনুচ্ছেদ ২০ত আছে--
সেইসকল লোক যিসকলৰ বিচাৰবুদ্ধি কাঢ়ি লৈছে জাগতিক আকাঙ্খাই, সিহঁতেই মূর্তি পূজা কৰে৷

ভগৱতগীতা:- অধ্যায়-৭,অনুচ্ছেদ-২০, আৰু অধ্যয়-১০, অনুচ্ছেদ-৩ ত কোৱা হৈছে-- 
লোকে জানে মই কেতিয়াও জন্ম লোৱা নাই, কেতিয়াও উদ্ভূত হোৱা নাই, মই এই বিশ্ব জগতৰ সৰ্ৱোময় প্রভু৷

হিন্দুধর্মৰ যাৱতীয় ধর্মগ্রন্থৰ মাজত চবতকৈ পবিত্র হ'ল বেদ। 

যযুর্বেদ:- অধ্যায়-৩২,অনুচ্ছেদ-৩ ত উল্লেখ কৰা হৈছে-- 
সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰৰ কোনো মূর্তি নাই, প্রতিমা শব্দৰ অর্থ পপ্রতিমূর্তি, উপমা, ৰূপক, ফটো, ভাস্কর্য, মূর্তি প্রভৃতি৷

যযুর্বেদ:- অধ্যায়-৪০, অনুচ্ছেদ-৮ ত উল্লেখ কৰা হৈছে, 
সৰ্ৱশক্তিমান ঈশ্বৰ নিৰাকাৰ ও পৱিত্র৷

যযুর্বেদৰ ৪০নং অধ্যায়, ৯নং অনুচ্ছেদত আছে, 
"আন্ধাতমা" ৰ অর্থ হ'ল- অন্ধকাৰ।

"প্রবিশান্তি" ৰ অর্থ হ'ল- প্রৱেশ কৰা,

আৰু "আমানুতি" ৰ অর্থ- বিভিন্ন প্রাকৃতিক বস্তু যেনেঃ জুই,পানী,বতাহ ইত্যাদি।

সিহঁতে অন্ধকাৰত প্রৱেশ কৰে, যিসকলে প্রাকৃতিক বস্তুৰ পূজা কৰে। . 

ইয়াত আৰু স্পষ্টভাবে উল্লেখ আছে"- 

যযুর্বেদৰ ৪০নং অধ্যায়ৰ ৯নং অনুচ্ছেদত এনেদৰে কোৱা হৈছে- 
সিহঁতে অন্ধকাৰত প্রৱেশ কৰে যিসকলে ছাম্বুতিৰ পূজা কৰে৷ ছাম্বুতি হ'ল মানুহৰ তৈয়াৰী বস্তু যেনেঃ:- চকী,মেছ,মূর্তি ইত্যাদি৷

বাস্তৱিকতে হিন্দুসকলে যদি সিহঁতৰ ধর্মগ্রন্থৰ উপৰৰ কথাসমূহ ভালকৈ মানি চলে তেতিয়াহ'লে ইনশ্বা-আল্লাহ আমি মুছলিমসকল আৰু হিন্দুসকল এক হ'ব পাৰিম৷ আহঁক আমি ধর্মগ্রন্থৰ সাদৃশ্যসমূহ যথাযথ ভাৱে মানি চলো, তেতিয়াহ'লে আমি এক হ'ব পাৰিম ইনশ্বা-আল্লাহ।